یاداشتهای دلتنگی

تو این خونه هوایی نیست...غروبایی که غمگینم
نفَسی اگه با من هست...هوای توئه تو سینَم
خیالت با منه هر شب...نفَس می سازم از یادت
دلی که خونه از غصه ت...هنوزم خیلی می خوادت
کسی جاتو نمی گیره...هنوزم پای تو هستم
مثل درهای این خونه...چشامم رو همه بستم
تو نیستی و لَبای من...فقط عکست رو می بوسه
تو رو اِنقدر بوسیدم...که عکست داره می پوسه
هنوزم خاطرات تو...نمی ذاره که تنها شَم
من حتی بعدِ مرگم هم...می تونم عاشقت باشم
هنوز هیچی مثل چشمات...منو از من نمی گیره
تو احساسی به من دادی...که با دوری نمی میره

پاریس را بی آنکه دیده باشم می‌شناسم، در فیلم‌ها زیاد دیدمش ، در کتاب‌ها تصور کرده‌ام, نام خیابان‌هایش را کم و بیش بلدم تلفظ کنم، آثار اصلی‌اش را می‌شناسم، رفته و نرفته بارها لمس‌اش کرده‌ام... دیدن پاریس به تحقق پیوستن یک رویاست؛ دیداری تازه از یک دوست ندیده ی خوب.

پاریس شهر بزرگیست. متروهای قدیمی دارد با دالان‌های تودرتو و طولانی، پله‌های بلند و عمیق که همه‌ی شهر را به هم وصل می‌کند. پاریس رو باید به دل دید، با اتوبوس‌ها و گاهی پیاده. حتی می‌شود به دنبال اتوبوس شماره‌ی ٩۶ گشت و یادی از فیلم Bitter Moon کرد! 

همیشه دوست داشتم پاریس رو ببینم ولی حالا حس میکنم پاریسی که تو در آن باشی سوای موزه ها و خیابانهایش عجب شبهای زیبایی خواهد داشت.مگه نه ؟

چرا باید اینقدر خوب باشی که نتونم جات رو با هیچ کس و هیچ چیز پرکنم.

هیچ حالم را می پرسی تا به تو بگویم حال من خوب است!!!!!
آنقدر که یک بند چرند میگوییم و تف میکنیم به روزگار.

می دانی بی تفاوت ازکنارفصلها رد می شوم .نه بهار ونه پاییز هیچکدام چنگی به دلم نمی زند.منتظرم تا آفتاب گرم یخهای نوک کوه را آب کند شاید آن وقت من نیز در زندگی جاری شوم .

پ.ن:من چاقاله بادام و گوجه سبز نمک زده را با هیچی عوض نمی کنم .

تنها باشی
روز نعطیل باشد
غروب باشد
باران هم ببارد
احساس میکنی
بلاتکلیف ترین آدم دنیا هستی...!!

دوســـت دارم این رو نوک پنجه بلند شدن ها رو
و بوســــیدن لب های تـــــــــو را 
همان لحظه هایی که تو یک عالمه مرد می شی
و مــَـــــن یک عالمه زن !!

کانالهای تلویزیون رابی هدف یکی یکی رد میکردم.اندی داشت می خوند.چه خوشگل چه خوشگل چه خوشگل شدی امشب.دلم قنج رفت.زمان به عقب برگشت.خودم را درمکان و زمان گم کردم.کجایی تا پیدا کنی مرا؟

عاشق که نه ٬ ولی دوستت دارم !

با کلمات نمی تونم خوب بازی کنم و نمی دانم کدامیک بر دیگری برتری دارد ولی شنیده ام می گویند٬ کسی یا چیزی را که خیلی دوست داری رها کن و هیچ وقت سراغش نرو . اگر ان چیز یا آنکس در دنیا فقط مال تو باشد مطمئن باش روزی به تو برگردانده می شود . حتی یک دقیقه قبل از مرگ !

من خیلی وقت است تو را ول کرده ام با اینکه هنوز مطمئن نیستم واقعاَ بخواهمت  !

آخرش مگر قرار است چه بشود ؟ حالا یا مال من هستی یا نیستی !

اگر باشی که شایدخوشحال بشوم و اگر هم نباشی که می روی جز ان چیز هایی که خواسته یا نا خواسته قرار نبوده هیچ وقت داشته باشم !

جا مانده است
 چیزی جایی
که هیچ گاه دیگر
هیچ چیز
جایش را پر نخواهد کرد
نه موهای سیاه و
نه دندانهای سفید

(زنده یاد حسین پناهی)

بی آنکه تجربه هم آغوشیت را داشته باشم و حتی یادی از تو در ذهنم باشد، دیشب درخواب هم اغوشت شدم.

پ.ن :

فقـط چـند قـدم مانـده بـود برسـم بـه "تــو"
اگر ایـن خواب لعنتی ، دیشـب ادامـه داشـت !

امشب دلتنگی رو اینطور معنی کردم.

• بلا استفاده بودن تلفن همراه
• بی علاقگی به خرید اکانت اینترنت
• صندوق پستی خالی............

تصمیم گرفتم برم نواختن سه تار رو یاد بگیرم.میخوام صدای تنهایی از جای غیر از قلبم شنیده بشه

حالم بده .بیست دقیقه با یارو حرف زدم .هشت ساعته که ماتم .دوست دارم اوق بزنم و بالا بیارمت .تک تک حرفها رو دارم تو ذهنم دوره می کنم و به خریت خودم  بیشتر ایمان می آرم.راست میگفتن بزرگی به عقل است نه به سال .پیر شدم ولی عاقل نشدم....

دیشب توی میهمانی میان آن همه شلوغی یکباره روی مبل یه نفره همان طورکه نشسته بودم سرم را به لبه مبل تکیه دادم . پاهایم را بغل کردم و چشم ها یم بسته شد .خواب رفتم !

پ ن:به سراغ من اگر می آیی … دگر آسوده بیــــــا … چند وقتیست که فولاد شده … چینی نازک تنهایی من‎

برای من هنوز هم هیچ جای دنیا کافی شاپ صدف نمی شود.بعد ازسالها دنیاگردی هنوز هم احساسی که6-7سال پیش در آنجا ( با ان حال و هوای ان سال هایم ) داشتم را در هیچ جای دیگری ندارم ...

 یادش بخیر !

 بد است که به آینه نگاه کنی و به جای صورتت پشت سرت را ببینی . به صورتت دست بکشی چشمهایت را باز و بسته کنی برای خودت زبان درازی کنی و هیچ کدام را در آینه نبینی!

بی رحمانه این روز ها به خودم پشت کرده ام...

دست پر مهر مادر
تنها دستی ست،
که اگر کوتاه از دنیا هم باشد،
از تمام دستها بلند تر است...

چقدررررررررررردلم واست تنگ شده مادر.

دلم می خواست یک کلبه داشتم وسط یه جنگل سرد ، ساکت وبی سرو صدا . توی جنگل که راه می رفتم فقط صدای خش خش برگهاشو می شنیدم  .توی کلبم یه کرسی داشتم گرمه گرم . می رفتم زیرکرسی و چشمامو می بستم و میرفتم تورویاهام.اون وقت اگه تو خواب همیشگی هم می موندم غمی نبود .

این روزها شیرین میزنم ؛ بی آنکه پای فرهادی در میان باشد . . .

تولدت مبارک